Nowa książka prof. Macieja Cesarskiego

Nowa książka prof. Macieja Cesarskiego

Profesor Maciej Cesarski opublikował książkę pt. „Sytuacja mieszkaniowa w Polsce lat 2002-2014 – światowy kryzys, niewiadome i szanse zamieszkiwania (Oficyna SGH, 2016). Przedstawił w niej najważniejsze zbiory danych o mieszkalnictwie w naszym kraju, oraz złożoność tej problematyki, w tym trwanie strukturalnego kryzysu mieszkaniowego odziedziczonego sprzed 1989 r., a także wynikającego z transformacji oraz skutków światowego kryzysu, który wybuchł w 2008 r.

Przedstawił także cechy sytuacji mieszkaniowej i jej ogólnych uwarunkowań w wybranych państwach świata. Do podjęcia tej problematyki skłoniły go w sposób bezpośredni okoliczności przeprowadzenia Narodowego Spisu Powszechnego (NSP) w Polsce w 2011 r. Po raz pierwszy bowiem jego wyniki umożliwiły porównanie sytuacji mieszkaniowej w analogicznym układzie danych spisowych przekrojach czasowych z lat 2002 i 2011 uzupełnionych statystyką bieżącą. Doszło poza tym do zasadniczej zmiany w generalnej metodzie wykonania NSP 2011 w stosunku do poprzednich spisów w Polsce.

Profesor Maciej Cesarski podkreśla, że na sytuacje mieszkaniową w Polsce wpływ miało to, że od pierwszych lat transformacji realizowano ją w duchu neoliberalizmu ekonomicznego. Jego oddziaływanie zaostrzył kryzys wybuchający w 2008 roku. Jego zdaniem mieszkalnictwo wymaga poszukiwań nowych rozwiązań w systemie ekonomicznym, w tym uczynienia go jednym ze sposobów na lepszą realizację koncepcji trwałego zrównoważonego rozwoju.

Profesor Maciej Cesarski stwierdza między innymi, że w okresie objętym badaniem nieznacznie zmniejszył się statystyczny deficyt mieszkań w stosunku do liczby gospodarstw domowych (z 1,6 mln w 2002 do 1,5 mln 2011 r.). Jest to wynik umiarkowanego wzrostu demograficznego, emigracji zarobkowej i spadającej reprodukcji rodzimej ludności.

Zaznacza również, że występuje niedopasowanie struktury inwestorskiej do efektywnego popytu i zapotrzebowania na mieszkania istotnej części ludności w Polsce. Istnieje kwestia współzamieszkiwania, która dotyczy przede wszystkim gospodarstw domowych słabo lub źle sytuowanych materialnie.

W Polsce widoczna jest tendencja do budowania dużych mieszkań własnościowych podczas gdy istnieje pokaźne zapotrzebowanie społeczne na mieszkania mniejsze. Nie sprzyja to przybliżaniu się do równowagi liczby i struktury gospodarstw domowych oraz mieszkań.

Jedynie w większych domach jednorodzinnych istnieją niekiedy możliwości wspólnego zamieszkiwania przy zachowaniu odpowiednich warunków. Decydujące są tu wzorce i tradycje kulturowe. Sytuacja w zakresie samodzielności zamieszkiwania pooprawia się w pewnym stopniu w wysoce uśrednionym wymiarze statystycznym. Zwodnicza jest – wynikająca z danych spisowych – skala poprawy samodzielności zamieszkiwania według form własności.

(Visited 10 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *